Tytuł: De Profundis Clamavi

Autor: Baudelaire Charles Pierre
Tagi: kwiaty, zła, de, profundis, clamavi
Epoka: młoda polska

Jedynie, ukochana, błagam twej litości Z głębi przepaści mrocznej, gdzie serce me kona! Wszechświat to czarny, na nim z ołowiu opona, Tam przestrach i bluźnierstwo nurza się w ciemności. Słońce bez żaru nad nim wznosi się pół roku, Drugie pół roku ziemię okrywa noc czarna; Jest to kraj bardziej nagi niż ziemia polarna; Ni zwierza, ni zieleni, ni drzew, ni potoku! I nie ma zgrozy większej, straszniejszej na ziemi, Nad zimną srogość słońca z blaski lodowemi I ową noc bezmierną wiecznego chaosu; Zwierzętom najpodlejszym zazdroszczę więc losu, Bo sen je w odrętwiałość bezmyślną spowija: Tak z wrzeciona się czasu wolno nić odwija!

Losowe utwory:

Pragnę tobie zbudować, Madonno, o Pani! Ciemny, podziemny o... Więcej

Kochanie ja zrobię wszystko dla Ciebie , Odwiedzę bramy pie... Więcej

Odchodzę, chociaż dusza ma zostanie
pełnić wartę przy Tob... Więcej

Czas przyszedł mroczny
ogrom nocy tak ciemny
Jej dusza... Więcej

Budzę się
I wiem ze ten dzień
Będzie tez bez ciebieWięcej